Najpiękniejsze są polskie dziewczyny,

Kiedy włosy zaplata im wiatr.

Roześmiane, gdy na nie patrzymy.

Zamyślone, gdy wzruszy je kwiat.



Najpiękniejsze są polskie dziewczyny,

Gdy w ich oczach przegląda się dzień,

Gdy pytają nad rzeką kaliny:

Co o miłych, najmilszych ich wie.



Czasem piszą listy z daleka,

Niespokojne o każde słowo.

Czasem szczęście z rąk im ucieka

Lub po prostu przechodzi obok.



Choć nie mamy tajemnic przed nimi -

Pochmurnieją, gdy czasu nam brak.

Najpiękniejsze są polskie dziewczyny

I dlatego kochamy je tak.



Czasem piszą listy z daleka,

Niespokojne o każde słowo.

Czasem szczęście z rąk im ucieka

Lub po prostu przechodzi obok.



Choć nie mamy tajemnic przed nimi -

Pochmurnieją, gdy czasu nam brak.

Najpiękniejsze są polskie dziewczyny

I dlatego kochamy je tak.



Powiedzcie jej, że ja ją kocham.

Powiedzcie, żeby wróciła tu.

Że szukam jej w promieniach słońca.

Że szukam jej w zapachu bzu.



W kolorach tęczy, w błękicie nieba

I w ciszy jezior, w szumie zbóż.

Ale jej nie ma, już jej nie ma,

Ale jej przy mnie nie ma już.



Ale jak z innym, z innym chłopcem

Dziewczynę moją spotkacie gdzieś - 

Możecie wszystkim mówić o tym,

Tylko nie mówcie tego mnie.



Bo ja ją chciałbym zawsze kochać.

I zawsze wierzyć w miłość jej...

Więc jak spotkacie ją z innym chłopcem - 

To o tym nigdy nie mówcie mnie.



I jej też 

Nie mówcie o mnie - 

Bo jakiż byłby to sens...

Skoro już ona

Mnie nie kocha.

Skoro już

Nie kocha mnie.