Na nasze wesele zajedzie kareta

Zaprzężona w białe konie,

A pierwszym drużbą będzie poeta -

Gitarę chwyci w dłonie,

By śpiewać piękne wiersze o Tobie,

Jakich ja śpiewać nie umiem.

Potem ja Ciebie wezmę na ręce,

Zaniosę tam,                                bis

Gdzie szczęścia będzie najwięcej.



Weźmiemy z sobą jedynie tom wierszy -

Niczego więcej nie chcę,

Gdy w lesie, na łące usłyszę wśród świerszczy

Twoje i moje serce.

Będziemy sami jak Adam i Ewa:

Raj odkryjemy na nowo.

Ja będę Ciebie nosił na rękach

I śpiewał, że                            bis

Na świecie jest tyle piękna.



Purpurowe żagle pierwszych snów

Wyruszają w morze znów, i znów.

Małych kapitanów czeka wielka droga:

Pierwszy szlak, drugi szlak.

Gubią się nadzieje, gdzieś na skalnych progach.

Snu nam brak i szczęścia brak.



Granatowe żagle drugich snów

Wyruszają w morze znów, i znów.

Razem z kobietami budujemy domy:

Pierwszy raz, drugi raz.

Zawieszamy gniazda, gdzieś na skałach stromych.

Mamy czas, wciąż mamy czas.



Wypłowiałe żagle trzecich snów

Wyruszają w morze - brak nam słów.

Nauczeni w szkole skrywać to, co boli:

Śnimy, że; śnimy, że

Znów się narodzimy, znów się połączymy,

Żeby żyć nie bardzo źle.



[-instrum.-]