Zielone wzgórza daleko już.

Na butach osiadł podmiejski kurz.

Dni jak zapałki gasną.

Noc chwilę trwa, coraz trudniej zasnąć.

Za myślą myśl na oślep gna.

Znowu tam, znowu tam, znowu tam.



Okruchy wspomnień jak wartki nurt:

Już kwitną sady, już pachnie miód,

Dom pochylony nisko

Pod słońcem dnia. A tu obce wszystko

I nawet wiatr inaczej gra -

Jesteś sam, jesteś sam, jesteś sam.



Próbuj sam

Przez trudne lata przejść.

Z nadzieją serce nieś,

Nie żałuj strat.

Próbuj sam

Nie patrzeć teraz wstecz.

Bierz życie jakie jest.

Przed tobą świat.



Bądź dobrej myśli, śnij lepsze sny.

Nie twoje miasto otworzy drzwi -

I nagle ponad głową

Zatańczy ptak, znajdziesz dobre słowo,

Przyjazną dłoń, zgubiony ślad -

Zaczniesz żyć, zaczniesz żyć, zaczniesz żyć.



Próbuj sam

Przez trudne lata przejść.

Z nadzieją serce nieś,

Nie żałuj strat.

Próbuj sam

Nie patrzeć teraz wstecz.

Bierz życie jakie jest.

Przed tobą świat.



Przypomnij dzień,

Gdy szliśmy razem w ciszy koncert.

Przypomnij dzień,

Gdy nam naprzeciw biegło słońce.



Przypomnij czas,

Gdy się spotkały nasze dłonie.

I jeszcze raz

Na chwilę wróćmy do tych wspomnień.



Nie, zegar wstecz nie będzie szedł.

Nie wzleci w niebo martwy ptak.

Fale na próżno dzwonią w brzeg -

Widocznie musi zostać tak.



Przypomnij, jak

Nad nami gwiazdy stały widne.

Przypomnij, jak

Strząsała perły noc ze skrzydeł.



Przypomnij czas,

Który rozłączył nasze ręce

I słowem zgasł

Słowem, co nie powraca więcej.



[-murmurando-]