Przyjdę do Ciebie, niebieskooka,

Przyjdę do Ciebie, gdy będzie świt,

Żeby się ubić błękitem chabrów,

Żeby zrozumieć błękitne sny.



Bo moje oczy są granatowe,

Bo w moich oczach jest jeszcze cień,

Który mi kiedyś dziad mój zostawił,

Gdy rozstrzelany był każdy dzień.                       /bis



Przyjdę do Ciebie, niebieskooka,

Przyjdę do Ciebie w rozkwicie dnia,

Żeby popatrzeć w zwierciadło nieba,

Żeby dosięgnąć błękitu dna.



Bo moja oczy są granatowe,

Bo w moich oczach jest ciemność drzew,

Którą mi kiedyś dziad  mój zostawił,

Gdy musiał nosić w plecaku gniew.                     /bis



Przyjdę do Ciebie, niebieskooka,

Przyjdę do Ciebie, w pogodny czas,

Żeby zrozumieć, że tam, wysoko,

Może być miliard zwyczajnych gwiazd.



Bo moje oczy są granatowe,

Bo w moich oczach granatów pęk,

Które mi kiedyś dziad mój zostawił,

Bym nigdy nie znał, co znaczy lęk.


Na nasze wesele zajedzie kareta

Zaprzężona w białe konie,

A pierwszym drużbą będzie poeta -

Gitarę chwyci w dłonie,

By śpiewać piękne wiersze o Tobie,

Jakich ja śpiewać nie umiem.

Potem ja Ciebie wezmę na ręce,

Zaniosę tam,                                bis

Gdzie szczęścia będzie najwięcej.



Weźmiemy z sobą jedynie tom wierszy -

Niczego więcej nie chcę,

Gdy w lesie, na łące usłyszę wśród świerszczy

Twoje i moje serce.

Będziemy sami jak Adam i Ewa:

Raj odkryjemy na nowo.

Ja będę Ciebie nosił na rękach

I śpiewał, że                            bis

Na świecie jest tyle piękna.