Słyszysz? To woła mnie polny głóg,

Nie martw się: wrócę, gdy będę mógł.

Rozwiał świt ranne mgły,

Więc wybacz mi -

Na mnie czas, jadę już, nie licz dni ...



Słyszysz? To woła mnie leśny trakt,

Może gdzieś nowych dróg znajdę ślad.

Rzeki nurt w słońcu lśni,

Więc wybacz mi -

Na mnie czas, jadę już, nie licz dni ...

Horyzontu kres

Gaśnie pośród wzgórz.

Jeszcze dziś znajdę tam

Do przygody klucz.

Słyszysz? To woła mnie echo z gór,

Z turni wiatr strąca w dół cienie chmur.

Biały dzień już z drzwi,

Więc wybacz mi -

Na mnie czas, jadę już, nie licz dni ...

Horyzontu kres

Gaśnie pośród wzgórz.

Jeszcze dziś znajdę tam

Do przygody klucz.

Słyszysz? To woła mnie echo z gór.

Biały dzień już u drzwi,

Więc wybacz mi -

Na mnie czas, jadę już, nie licz dni ...



Słyszysz? To woła mnie przygód świat.

Nie chcę już tracić dni ani lat,

Ale znów widzę łzy;

No, powiedz, czy

Nawet już marzyć nie wolno mi?      /bis



Na nasze wesele zajedzie kareta

Zaprzężona w białe konie,

A pierwszym drużbą będzie poeta -

Gitarę chwyci w dłonie,

By śpiewać piękne wiersze o Tobie,

Jakich ja śpiewać nie umiem.

Potem ja Ciebie wezmę na ręce,

Zaniosę tam,                                bis

Gdzie szczęścia będzie najwięcej.



Weźmiemy z sobą jedynie tom wierszy -

Niczego więcej nie chcę,

Gdy w lesie, na łące usłyszę wśród świerszczy

Twoje i moje serce.

Będziemy sami jak Adam i Ewa:

Raj odkryjemy na nowo.

Ja będę Ciebie nosił na rękach

I śpiewał, że                            bis

Na świecie jest tyle piękna.